گفته شده است که عکس این دو پرنده در کشور اکراین گرفته شده است. میلیون ها نفر در کشور آمریکا و اروپا با دیدن این عکس ها گریه کرده اند. عکاس این عکس ها آنها را به بالاترین قیمت ممکن به روزنامه های فرانسه فروخته است و تمام نسخه های روزنامه در روز انتشار این عکس بطور کامل فروخته شده است.
در تصویر اول پرنده ماده زخمی روی زمین افتاده و منتظر شوهرش می باشد
در تصویر سوم پرنده نر مجددا برای همسرش غذا می آورد اما متوجه بی حرکت بودن وی می شود لذا شوکه شده و سعی می کند او را حرکت دهد
لحظه ای که متوجه مرگ عشق خود می شود و شروع به جیغ زدن و گریه می کند
در کنار جنازه همسرش می ایستد و همچنان به شیون می پردازد
در آخر مطمئن می شود که عشق به او باز نمی گردد لذا با غم و ناراحتی کنار جنازه وی آرام می ایستد
+ نوشته شده در
87/09/14ساعت
8:50 AM توسط ونوس
|
این جا تهران است
پایتخت آرام جمهوری نه چندان اسلامی ایران
دوباره می خواهم بنویسم، نوشتن مرا آرام می کند. چرا که صفحه کاغذ و امروز نمایشگر رایانه، اعتراضی به عقایدم ندارد و مرا چپ چپ نگاه نمی کند.وقتی می نویسم، کسی با کرامت از کنارم نمی گذرد و با نگاه عاقل اندر سفیه نصیحتم نمی کند و همه اینها به من آرامش می دهد.در کوچه های تهران (شهر من) ، دیگر کمتر کسی به دیگری رحم می کند. گویی بندگان پیشین خدا، قدر خود را فراموش کرده اند.
اینجا دیگر کسی به مهر، با لبخند و عشق به دیگری نمی نگرد، گویی دشمنان خونی ناچارند همدیگر را تحمل کنند.
همشهریان من ، صد البته پرند از ادعا، و خطوط دیوار نوشته ها و سطور روزنامه ها هر روز و هر آن، به این ادعا بال و پر می دهند که ما بهترینیم. گونه ای از نفرت تمام وجود آدم را فرا می گیرد وقتی به از خود راضیان توخالی نگاه می کند و تبختر آنها را در روزمرگی تهران بدشکل می نگرد.شاید کسانی بگویند، با عینک تیره به جامعه نگاه نکن، لیکن من می گویم که مدتهاست از عینک استفاده نمی کنم.بگذارید شاهد بیاورم تا شما به قضاوت بنشینید و به دیده انصاف بنگرید و شاید مرا از اشتباه بیرون آورید. صبحگاهان ، هنگام خروج از خانه با انبوه ماشینها در کوچه مواجه می شوی که به طرز عجیبی ، راه عبورت را مسدود کرده اند، راننده های پر افاده حتی حاضر نیستند راهت را بگشایند و اگر لب به اعتراض بگشایی، کمترین کلماتی که نثارت می کنند، توهین به نوامیس توست و تو به جای دفاع از نوامیس ناچاری سریعا محل را ترک کنی تا مبادا همین صبح اول صبح چاقویی شکم فربه ات را ندرد. وقتی از کوچه بیرون میایی، با ترافیک عجیبی مواجه می شوی، که تنها یک علت دارد، صف پمپ بنزین در روزهای آخر ماه! بنزین را سهمیه بندی کرده اند و به تو قبولانده اند که به خاطر گل روی تو این سختی را به جان خریده اند! و چه آثار گرانبهایی داشته، تو باید هر روز بعد از نماز صبح بانیان این جهاد بزرگ را در محضر باری تعالی بستایی!! و حالا در آخر ماه وانت ها و تاکسی ها به سهمیه فروشی مشغولند و امت همیشه در صحنه مشغول خرید بنزین آزاد به نرخ ..... !
خدا را شکر که در این تهران ام القری، کسی بدون سوخت نمی ماند! و صد البته که خدا را شکر به خاطر صفهای طویل پمپ بنزین و ترافیک وحشتناک متعاقب آن... بالاخره وقت بی ارزشت را در ترافیک می گذرانی و از خیابان ها می گذری ...نه چه گذشتنی؟ یکی راهت را می گیرد، آن یکی دستان سخاوتمندش را روی بوق نخراشیده ماشین پنجاه میلیونیش می فشرد و به تو و به همه می گوید که من می دانم و شما نمی دانید، من حق دارم و شما حق ندارید و ... و تو سرت درد می گیرد، اعصابت به هم می ریزد و تحمل می کنی، که اگر نکنی چه کنی؟! با همه که نمی شود دعوا کرد... می شود؟ از اینها بگذریم، سر چهارراه، پشت چراغ قرمز، تا می آیی به خودت بیایی، یکی به شیشه راننده می زند، یکی برایت اسفند دود می کند و آن دیگری از تو برای خرید مواد مخدرش خرجی می خواهد، اخیرا بانوان محجبه ای هم با التماس دستمال و قوطی کبریت را به زور به تو می فروشند تا لقمه نانی به کف آرند و ... و تو تا چراغ سبز می شود دنبال روزنه ای می گردی تا بگریزی ... جالب است؟ نه؟ صبح اول صبح ... قرار است با نشاط به محل کارت برسی ...
و چه شهر با نشاطی ...!!می گریزی، از میان ذی حقان راننده باید حقت را بگیری، ویراژ بدهی، بوق بزنی، فحش بشنوی .... تا به محل کارت برسی! خسته و کوفته ..... بی انرژی ...... و چه بگویم بی انگیزه !!نه اینها اوهام و بافته های ذهنی یک آدم منفی باف نیست، یک مغرض از خدا بی خبر نخواسته سیاه نمایی کند و از آن ها سوء استفاده سیاسی کند، نه
به خدا اینها گوشه ای خوشبینانه از روزمرگی تهران بزرگ است.هر چه فکر می کنم، در این چند دقیقه و ساعت صبحگاهی، زیبایی نمی یابم تا با یادآوری آن، لحظه ای دلشاد شوم، از دود و آلودگی و این حرفهای کلیشه ای هم که خسته ایم، گفتنش تنها به روده درازی بی خاصیتی می ماند که یادآور مشکلی است که به هیچ کس مربوط نیست!! مثل کی بود کی بود من نبودم که یادتان هست!"فرهنگ" کلمه زیبایی است که تنها فخر آن، آنهم مربوط به سالهای زندگی ابو علی سینا و مولوی و سعدی و حافظ برایمان مانده و تازه گاهی یادمان می آید که در دوره هخامنشیان هم بسیار با فرهنگ بوده ایم! و امروز بر اثر هر هری شدن، هرز روییدن و یا هر چیز دیگر نه تنها از آن تهی گشته ایم که اعمال ضد فرهنگی در جای جای وجودمان بیداد می کند... .در محیط کار، بعد از نوشیدن جرعه ای آب سرد و سعی در تمرکز، تازه تراژدی جدیدی شروع می شود، به قول قدیمی ها یاد قرضهایت می افتی، البته نه بدهی های واقعی، بلکه بدهی برای اخذ حقوقت!! یعنی چه؟ ... چه سوال مضحکی؟می دانی که به جهت پروانه کاری که داری و حساب بانکی که بازهم داری و اتفاقا فعال است، قانوناً به تو وامی تعلق می گیرد، تو مسلماً چون در تهران زندگی می کنی و با تجربه ای، عین آدمهای ابله به بانک نمی روی تا درخواست وام بدهی! چرا؟ چون می دانی که به تو خواهند خندید... می گویند بخشنامه آمده که دیگر وام ندهید ... و تمسخر و تحقیر و ... و نهایتا عذر خواهی و اگر هم وامی باشد باید اول آدمی را پیدا کنی که با رییس بانک دوست است، بعد از او خواهش کنی که این کار بزرگ و استثنایی را برایت انجام دهد ... او خواهد گفت که می تواند این کار غیر ممکن را به سر انجام برساند ولی خب تو هم باید هزینه اش را پرداخت کنی و البته هزینه آن برای هر جنسیتی کاملا فرق میکند...........!و ظهر می شود و ساعتها می گذرد و تو خسته ای، هوا سنگین است و ناهار سنگینتر! و کار می کنی و کار می کنی ...... عصر است، باید کمی خرید کنی، و می دانی که راستگویان خدمتگزاران تو در دولت گفته اند که هیچ چیز نباید گران شود و تورم باید! کم شود و باید و باید و باید.... و تو به آنها اعتماد داری! اما در فروشگاه انگار دشمن قسم خورده توطئه کرده و دستش از آستین ناپاک فروشنده و قبل از آن تولید کننده وطن فروش به در آمده و علیرغم دستور دولت، اجناس را کوچک و گران کرده ..... و تو ناچاری از دشمن زبونش خرید کنی و با پوزه خاکی به سوی خانه روانه شوی... البته باید دوباره از کارزار خیابان گذر کنی ....... و تکرار فحش و گدا و صف بنزین و آدمهایی که عادت کرده اند برای گرفتن تاکسی وسط خیابان بایستند و ...و تو خسته، خرد و خمیر و افسرده به خانه میرسی ...... و سعی می کنی خود را سرزنده و شاداب نشان دهی! چه تلاش عبثی!!!یک صبح تا شب زندگی در تهران، همین نیست، خوشبینانه اش و خلاصه شده اش این است، نمی دانم چرا ولی حتی موقعی که در خلوت هم برای خودت می نویسی، رو در بایستی یا ترس یا چه می دانم یک فرهنگ ایرانی تو را به خود سانسوری وادار می کند. پس به همان سنت ایرانی، اگر کودک خیالتان را به پرواز درآورید ، به نتایج دقیق تری می رسید.القصه هدفم شرح تهران و زندگی امروز ما میلیونرهای فقیر نبود، که اقتضای کلام مرا به اینجا رساند.می خواستم از رحم بگویم و مردمی که دیگر رحم کردن به یکدیگر را در بوته فراموشی سوزانده اند . می دانیم و به یاد داریم که خداوند به مردمی که به یکدیگر رحم نمی کنند، ترحم ندارد و امروز ما گرفتار این تقدیر و قانون الهی گشته ایم.در تهران كمتر كسی است كه نداند میدان، پارك و شهرك محل حضور دختران و پسران ولگرد و تن فروش کجاست و با ابنهمه بسیار ساده و ارام از کنارشان عبور میکنیم که مبادا به ما جسارتی کنند ولش کن اینجایش را سانسور میکنم و ادامه میدهم......بگذارید به زمین فوتبال برویم، این پدیده جهانی که به درست یا غلط امروز اطراف زندگی بسیاری از ما را نیز فرا گرفته است. به بزرگترین ورزشگاه تهران برویم، جوانان تربیت یافته اتفاقا چند سال اخیر که قاعدتا باید برآیند جنگ فرهنگی امروز حاکمان ایران و جهان کافر ظالم باشند، در گروههای چند ده هزار نفری هماهنگ و با هم و به قول معروف با وحدت کلمه، رکیک ترین فحشها را نثار اشخاص حقیقی حاضر درزمین و گاه آدمهای بی دفاع که در کارزار حضور ندارند، می کنند. این تبلور فرهنگ امروز ماست، آیا واقعا فرهنگی مانده است؟در دانشگاه چه خبر است، دانشجوی امروز، چقدر دغدغه فرهنگ و دین و اعتقاد دارد؟ چقدر بحث اجتماعی و کلامی و فلسفی در جریان است؟ و چقدر حرف زیباترین دختر جهان و بهترین خواننده و سکسی ترین ستاره پورنوگرافی مطرح است؟ اگر صادق باشیم، اگر کبک صفت نباشیم، به وضوع جواب سوالات مزبور را می دانیم.البته همه چیزمان به همه چیزمان می آید! رانندگی در خیابان، گفتگوهای مودبانه! روزمره، رحم کردن به یکدیگر، شعارهای تماشائیان فوتبال ، رفتار زناشویی، تله فیلمها و سریالهای تلویزیون و رفتارهای سیاسی سیاستمداران و البته مشتهای محکمی که در انتخابات به دهان موهومان می کوبیم، به قول قدیمی ها "آب در هاون می کوبیم" و در نهایت ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم
+ نوشته شده در
87/08/01ساعت
8:7 AM توسط ونوس
|
سلام دوستان من اين مطلب رو جايي خوندم فكر كردم خالي از لطف نيست شما هم
بخونين.نامه اي است به ماموران گشت وزارت ارشاد...
قسمتي از يك نامه...
اين عطر وجود من است نه كنز و لاگست و ديور...اين عطر زن بودن من است...
ببين اين رنگ موي من است نه رنگ مويي كه تو فكر مي كني...مانتويم را ببين هيچ جايي
از بدنم را به نمايش نمي گذارد كه بدنم را اسير يك مشت خرافه و حقارت مي كند...
من يك زنم مثل تو با همه ي خصايص زنانگي...من آفريده ي اويم...چه كنم كه زنم؟در خانه
حبس شوم؟وجودم را به تحقير ببرم؟براي چه؟اگر چادر به سر كنم و زير آن هيچ نپوشم
خوب است؟
ببين هم جنس من تو با مشكل نداري ...تو با زن بودن مشكل داري...همه ي جرم من اين
است كه زنم يك زن با همه ي زنانگيش...
لطفا ادامه نامه را در ادامه مطلب بخوانيد...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در
87/06/27ساعت
10:15 PM توسط ونوس
|
... این یک داستان واقعی است که در سرزمینی اتفاق افتاده است. ماجرا در مورد مردی است که به تازگی تراکی (وانت بزرگ) خریده بود ، روزی برای سر زدن به آن از خانه خارج شد و در کمال تعجب مشاهده کرد که پسر بچه سه ساله اش در حال کوبیدن میخ بر بدنه براق ! تراک بود، مرد در حالیکه از دیدن این صحنه شدیداً عصبانی شده بود به طرف پسر بچه دوید، او را به عقب پرت کرد و برای مجازات وی ، آن قدر با چکش روی انگشتانش کوبید که آنها را به شکل خمیر در آورد.پس از گذشت مدتی وقتی مرد آرام شد با عجله پسر بچه را به بیمارستان رساند. دکترها برای نجات وی و حفظ استخوان های خرد شده اش تلاش زیادی کردند ولی متاسفانه شدت مجروحیت به اندازه ای بود که نهایتاً مجبور به قطع انگشتان هر دو دستش شدند. بعد از عمل جراحی ، هنگامیکه پسر بچه به هوش آمد و با آن صحنه دلخراش دستان بدون انگشت مواجه شد ، نگاهی به پدر انداخت و معصومانه پرسید: "بابا ! به خاطر کاری که با تراک کردم معذرت می خوام" سکوتی کرد و ادامه داد"ولی انگشتهای من چی ؟! کی دوباره مثل قبل میشن؟" پدر به خانه برگشت و آن قدر کاری که کرده بود از یک سو و حرف های پسربچه از سوی دیگر، او را عذاب می داد که اقدام به خودکشی کرد... کمی راجع به این ماجرا تامل کنید.... کدام یک بهتر است ؟انتقام یا لذتی ناشی از بخشش؟ کمی فکر کنید پیش از آن که تحملتان را در مقابل کسی که که عاشقانه دوستش دارید، از دست بدهید... تراک قابل ترمیم است اما استخوانهای شکسته و احساسات جریحه دار شده ، نه ! بیشتر اوقات آن قدر عصبانی می شویم که دیگر به این که چه عملی از چه کسی سر زده توجهی نمی کنیم و فراموش می کنیم که لذتی که در بخشش است در انتقام نیست! انسان اشتباه می کند و بشر جایزالخطاست ولی عملی که هنگام خشم از ما سر می زند تا ابد در ذهن و خاطرمان باقی خواهد ماند.
+ نوشته شده در
87/06/05ساعت
10:12 PM توسط ونوس
|
بی تو بودن
وقتی دستام خالی باشه
وقی باشم عاشق تو
غیر دل چیزی ندارم
که بدونم لایق تو
دلم رواز مال دنیا
به توهدیه داده بودم
با تموم بی پناهی
به تو تکیه داده بودم
هر بلایی سرم اومد
همه زجری که کشیدم
همه رو به جون خریدم
ولی از تو نبریدم
هر جا بودم با تو بودم
هر جا رفتم با تو رفتم
تو سبک شدن تو رویا
همه جا به تو رسیدم
اگه احساسم کشتی
اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت
به غریبه سر سپردی
بدون این رو که دل من
شده جادو به طلسمت
یکی هست این ور دنیا
که تو یادش مونده اسمت
xxxxxxxxx______xxxxxxxxx
_____xxxxxxxxxxxxxx___xxxxxxxxxxxxx
_____xxxxxxxxxxxxxxxx_xxxxxxxxxxxxxx
_____xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
______xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
_______xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
_________xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
____________xxxxxxxxxxxxxxxxx
_______________xxxxxxxxxxxx
_________________xxxxxxxxx
__________________xxxxx
___________________xxxx
___________________xxx
__________________xx
_________________x
...........................................
برای تو می نویسم:دیدگانم برای این آمده اند تا تو را تماشا كنند.
برای تو می نویسم:لبانم برای این آمده اند تا نام تو را فریاد كنند.
برای تو می نویسم:دستهایم برای این آمده اند تا به دور تو حلقه شوند.
برای تو می نویسم:گامهایم برای این آمده اند كه به سوی تو بشتابند.
برای تو می نویسم:قلب من برای این آمده است كه تو رو بستاید.
تو می نویسم:دل من برای این آمده است كه تو را در خود بنشاند
برای تومی نویسم:جان من برای این آمده است كه به پای تو قربان شود
برای تو مینویسم:
به جای دسته گل بزرگی كه فردا بر قبرم نثار می كنی
امروز با شاخه گل كوچكی یادم کن
بجای سیل اشكی كه فردا بر مزارم می ریزی
امروز با تبسم مختصری شادم کن
بجای آن متن های تسلیت گویی كه فردا در روزنامه ها برایم می نویسی امروز با پیام کوچکی خوشحالم کن
من امروز به تو نیاز دارم نه فردا....
+ نوشته شده در
87/06/05ساعت
5:48 PM توسط ونوس
|
